دیدی ای دل عاقبت زخمت زدند
گفته بودم مردم اینجابدند
دیدی ای دل ساقه جانت شکست
آن عزیزت عهدوپیمانت شکست
دیدی ای دل درجهان یک یارنیست
هیچ کس درزندگی غمخوارنیست
دیدی ای دل حرف من بیجانبود
ازبرای عشق اینجاجانبود
نوبهارعمررادیدی چی شد؟
زندگی راهیچ فهمیدی چه شد؟
دیدی ای دل دوستی هابی بهاست
کمترین چیزی که می یابی ،وفاست
ای دل اینجابایدازخودگم شوی
عاقبت همرنگ این مردم شوی
قصه ی عشق دروغ است بیا برگردیم
عشق خالی ز فروغ است بیا برگردیم
سر این جاده همه راهزنان منتظرند
صحبت از دشنه و یوغ است بیا برگردیم
فصل سردی است که آغاز شده باور کن
قصه ی مرگ "فروغ" است بیا برگردیم
هفت سال است ز میلاد من و عشق گذشت
عشق در حال بلوغ است بیا برگردیم
گرگ در جامه ی میش است از این راه نرو
جاده از مکر شلوغ است بیا برگردیم
" شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند" ؟
حرف سهراب دروغ است بیا برگردیم
همه رفتن کسی با ما نموندش
کسی درد دل ما رو نخوندش
همه رفتن ولی این دل ما رو
همون که فکر نمی کردیم سوزوندش
خیال کردم که این گوشه کنارا
یکی دارد هوای حال ما را
یکی هم این مییون دلسوز ما هست
نداره آرزوی رنج ما را
عجب بالا و پایین داره دنیا
عجب این روزگار دلسرده با ما
یه روز دور و برم صدتا رفیق بود
منو امروز ببین تنهای تنها
همه رفتن کسی دور و برم نیست
چنین بی کس شدن در باورم نیست
اگر این آخرا این عاقبت بود
به جز افسوس هوائی در سرم نیست
دیدن روی تو در خویش ز من خواب گرفت
آه از آینه که تصویر تورا قاب گرفت
خواستم نوح شوم,موج غمت غرقم کرد
کشتی ام را شب طوفانی گرداب گرفت
در قنوتم ز خدا«عقل»طلب می کردم
«عشق»اما خبر از گوشه محراب گرفت
نتوانست فراموش کند مستی را
هر که از دست تو یک قطره می ناب گرفت
کی به انداختم سنگ پیاپی در اب ماه را
می شود از حافظه ی آب گرفت
برگ عاشقی
در من غم بیهودگیها می زند موج
در تو غرور از توان من فزونتر
در من نیازی می کشد پیوسته فریاد
در تو گریزی می گشاید هر زمان پر
***
ای کاش در خاطر گل مهرت نمی رست
ای کاش در من آرزویت جان نمی یافت
ای کاش دست روز و شب با تار و پودش
از هر فریبی رشته عمرم نمی بافت
***
اندیشه روز و شبم پیوسته این است
((من بر تو بستم دل ؟
دریغ از دل که بستم
افسوس بر من، گوهر خود را فشاندم
در پای بتهائی که باید می شکستم
***
ای خاطرات روزهای گرم و شیرین
دیگر مرا با خویشتن تنها گذارید
در این غروب سرد دردانگیز پائیز
با محنتی گنگ و غریبم واگذارید
***
اینک دریغا آرزوی نقش بر آب
اینک نهال عاشقی بی برگ و بی بر
در من،
غم بیهودگیها می زند موج
در تو،
غروری از توان من فزونتر
تقدیم به توای زیباترین گل
سینه می سوزانی ای دل چو می آغازی سخن
بس کن این شب ناله ها رااز چه خواهی رنج من؟
جرم و تقصیر از تو بود از یار دیرین بد نگو
هرچه کرد ان یار شیرین با تو ناز شصت او
هرزگی کردی سزای هرزگی رسوایی است
حاصل رنگ و ریا در عاشقی تنهایی است
بیا وقتی برای عشق هورا می کشد احساس
به روی اجتماع بغض حسرت گاز اشک آور بیندازیم
بیا با خود بیندیشیم اگر یک روز تمام جاده های عشق را بستند
اگر یک سال چندین فصل برف بی کسی بارید
اگر یک روز نرگس در کنار چشمه غیبش زد
اگر یک شب شقایق مرد
تکلیف دل ما چیست؟
و من احساس سرخی می کنم چندیست
و من از چند شبنم یشتر خوابم نزول عشق را دیدم
چرا بعضی برای عشق دلهاشان نمی لرزد
چرا بعضی نمی دانند که این دنیا
به تار موی یک عاشق نمی ارزد
چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است
و در آن ذکر هم یاد خدا خالیست
و. گوئی میوه ی اخلاصشان کال است
چرا شغل شریف و رایج این عصر را جالیست
چرا در اقتصاد راکد احساس این مکاره بازارن صداقت نیز دلالیست
خدایا عاشقم گردان به آن شرطی که معشوقم تو باشی!
